William McKinley

Nieukończony Uczony

W wielkich, echem wypełnionych salach Białego Domu, William McKinley stał jako mężczyzna o ogromnej władzy. Był bohaterem wojennym, doświadczonym politykiem i 25. Prezydentem Stanów Zjednoczonych. Jednak, siedząc w spotkaniach kabinety otoczony mężczyznami pokazującymi swoje wykształcenie z Ivy League, cichy cień tkwił za jego godnym postacią. Był najpotężniejszym człowiekiem w pokoju, ale czuł fantomową lukę w jego zbroi.

Brak Roli

Trudności finansowe i ciężka choroba zmusiły młodego McKinleya do opuszczenia Allegheny College przed ukończeniem studiów. Choć później studiował prawo i zdał egzamin adwokacki, brak tego formalnego, ukończonego stopnia kruszył go. Jego żal nigdy nie był naprawdę o braku wiedzy - był pożerającym książki i błyskotliwym pragmatykiem. Zamiast tego, był to cichy żal za weryfikację, którą czuł, że mu brakowało. Zachęcał do edukacji z całą siłą podczas swojej prezydencji, może próbując dać następnemu pokoleniu to samo, co mu brakowało.

Pragmatyczny Kompas

Ten cichy niepewny, jednak stał się jego największym politycznym atutem. Ponieważ nie miał elitarnego akademickiego tła swoich rówieśników, McKinley pozostał głęboko połączony z amerykańskimi robotnikami. Nie mówił w wysokich teoriach akademickich; mówił w praktycznych realiach. Ta pragmatyka kierowała go podczas nawigacji niebezpiecznych wód wojny hiszpańsko-amerykańskiej i ustanawiania standardu złota, przekształcając amerykańską gospodarkę.

Pożyczony Charm

McKinley był znany z tego, że zawsze nosił czerwoną koniczynę na guziku, osobisty talizman dla szczęścia. W ciepłym, wrześniowym popołudniu w 1901 roku, podczas witania publiczności na Pan-American Exposition, odpinował swoją szczęśliwą kwiat i przekazał ją 12-letniej dziewczynie o imieniu Myrtle Ledger. Kilka sekund później, jego szczęście skończyło się. Zabójca wyszedł naprzód i oddał dwa strzały.

Even w jego ostatnich, agonizujących dniach, mężczyzna, który czuł, że brakowało mu formalnej elegancji, pokazał ostateczną godność. Gdy poddał się swoim ranom, jego ostatnie słowa były spokojnym poddaniem się: *"To jest drogą Boga. Jego wola ma być wykonana, a nie nasza."* Zmarł biorąc swoje ciche niepewności do grobu, zupełnie nieświadomy tego, że historia zapamięta go nie za brak stopnia, ale za imperium, które zbudował.