เสียงเงียบ: ความผิดหวังของสิ่งที่ไม่ได้พูด
ความผิดหวังที่น่าหวาดกลัวที่สุดมักจะไม่ใช่คำพูดที่เราหยุดชะงักในความโกรธ แต่เป็นคำพูดที่เรากินกลับไปในความกลัว
ข้อสรุปหลัก
"การแสดงออกของคำพูดที่ไม่ได้พูด แม้จะไม่แสดงชื่อ ก็ให้ความสงบใจที่จำเป็นในการปลดปล่อยความหนักใจของความเงียบ"
ความหนักของคำที่ไม่ได้พูด
เรามักกลัวว่า การพูดออกมาจะทำให้เกิดความขัดแย้ง เรากัดฟันเพื่อรักษาสันติภาพ แต่สันติภาพที่ซื้อโดยการละทิ้งความจริงไม่ใช่สันติภาพ: นั่นเป็นเพียงความเงียบ
ความเสียใจสุดท้าย
ในด้านการดูแลผู้ป่วยที่ใกล้จะสิ้นหวัง พนักงานพยาบาลมักรายงานว่า ผู้ป่วยไม่เคยเสียใจกับกระทำของตน แต่เสียใจที่เงียบไว้ เสียใจที่ไม่ได้พูดว่า "ฉันรักคุณ" "ฉันขอโทษ" หรือ "ฉันเสียใจ"
การแตกสลายความเงียบ
ไม่เคยสายเกินไปที่จะแตกสลายความเงียบ แม้ว่าบุคคลนั้นจะไปแล้ว การเขียนคำเหล่านั้นลงไปบนกระดาษก็สามารถปลดปล่อยความหนักใจได้ The Regret Wall เป็นหนึ่งในสถานที่ที่จะพูดออกมาในที่สุด
การแปลงของคำที่ไม่ได้พูด
ในด้านการแพทย์ทางจิตวิทยา การแปลงของอารมณ์ที่รุนแรงที่ไม่ได้แสดงออกไปเป็นอาการทางร่างกายเรียกว่า "Somatization" คำที่ถูกกดไว้ โดยเฉพาะคำขอโทษหรือคำแสดงความรักสามารถเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดของกล้ามเนื้อ อาการที่เกี่ยวข้องกับระบบย่อยอาหาร และความเครียดของระบบหัวใจหลอดเลือดได้ ความรู้สึกที่ไม่ได้แสดงออกมาจะทำให้เกิดการตอบสนองของระบบประสาท (การตอบสนองต่อสู้หรือหนี) และบุคคลจะยังคงประสบกับความเครียดของนั้นในระดับอัตโนมัติ
จิตวิทยากับงานที่ไม่เสร็จสิ้น
จิตวิทยาก่อตั้งความเป็นอยู่ที่ดีทางจิตวิทยาของมนุษย์บนความจำเป็นของ "ความสมบูรณ์" และ "ความเสร็จสิ้น" ความเสียใจของความเงียบอยู่ในประเภทของ "งานที่ไม่เสร็จสิ้น" จิตใจของบุคคล (ในความสัมพันธ์ระหว่างรูปและพื้น) จะกลับไปที่ช่วงเวลาที่ไม่เสร็จสิ้นอยู่เสมอ ทำให้ไม่สามารถมุ่งเน้นไปที่ปัจจุบัน (ที่นี่และตอนนี้) ได้ ในทางคลินิก นี่อาจทำให้เกิดการแยกออกและอาการความสนใจที่ไม่สม่ำเสมอ การใช้เครื่องมือการแสดงออกภายนอก เช่น The Regret Wall จะช่วยให้สมองเสร็จสิ้นจิตวิทยาและบรรลุการปิดฉากโดยการสร้างตัวแทนสมมติ
อ่านการสารภาพที่แท้จริง
เชื่อมต่อกับวิญญาณที่ไม่ระบุชื่อหลายพันคน ดูว่าคนอื่น ๆ จัดการกับการต่อสู้ที่คล้ายกันในระดับโลก
TheWallProject
ผู้ก่อตั้งสำรวจต่อไป
blog.relatedRegrets
Babam istedi diye mühendis oldum. Gerçek tutkum olan yazarlığı erteleyip 10 yılımı sevmediğim bir ofiste çürüttüm.
“Bir başkasının rüyası asla kendi yolunuz olamaz. Kendi hikayenizi yazmak cesarettir.”
“35 yaşımda istifa ettim. Geceleri yazarak başladığım bu yolda ilk kitabımı çıkardım. Kendi yolunu seçmek için hiçbir zaman geç değil.”
I just wish my mom would yell at my dad and say something like "why don't you treat her like the amazing kid she is" and not just let him do whatever he wants and say whatever he wants. For once I wish my mom would stand up with me and not be Forced to take his side
“It's really tough when you feel like someone should be sticking up for you, especially when it's a parent.”